|
Forsiden Troshistorien min Prekensamling |
Bønn Velsignelse |
Kirkehistorien Bekjennelskesskrifter |
Bua QBasic MHS |
| Confessio augustana Den augsburgske bekjennelsen fra år 1530 | ||
| Norsk | Latin | Tysk |
| Confessio Fidei | ||
| Exhibita Invictissimo Imperatori Carolo V. Cæsari Augusto in Comiciis Augustæ. Anno MDXXX. | Confessio odder Bekantnus des Glaubens etlicher Fürsten und Stedte: Uberantwort Kaiserlicher Majestet: zu Augspurg, Anno M.D.XXX. | |
| Et loquebar de testimoniis tuis in conspectu Regum, et non confundebar.Psalm cxix. 46. | ||
| Præfatio ad Cæsarem Carolum V. | ||
| Invictissime Imperator, Cæsar Auguste, Domine clementissime. Cum V.C.M. indixerit conventum Imperii Augustæ, ut deliberetur de auxiliis contra Turcam, atrocissimum, hæreditarium atque veterem Christiani nominis ac religionis hostem, quomodo illius scilicet furori et conatibus durabili et perpetuo belli apparatus resisi posit; deinde et de dissensionibus in causa nostræ sanctæ religionis et Christianæ fidei, et ut in hac causa religionis partium opiniones ac sententiæ inter sese in caritate, lenitate et mansuetudine mutua audiantur coram, intelligantur et ponderentur, ut illis, quæ utrinque in Scripturis secus tractata aut intellecta sunt, sepositis et correctis, res illæ ad unam simplicem veritatem et Christianam concordiam componantur et reducantur; ut de ctero a nobis una, sincera et vera religio colatur et servetur ut, quemadmodum sub uno Christo sumus et militamus: ita in una etiam Ecclesia Christiana, in unitate et concordia vivere possimus; cumque nos infra scripti Elector et Principes, cum aliis, qui nobis conjuncti sunt, perinde ut alii Electores et Principes et Status ad præfata Comitia evocati simus, ut Cæsareo mandato obedienter obsequeremur, mature venimus Augustam; et, quod citra jactantiam dictum volumes, inter primos affuimus. | ||
| Cum igitur V.C.M. Electoribus, Principibus et aliis Statibus Imperii etiam hic Augustæ sub ipsa initia horum Comitiorum inter ctera proponi fecerit, quod singuli Status Imperii vigore Cæsarei edicti suam opinionem et sententiam in Germanica et Latina lingua proponere debeant atque offerre; et habita deliberatione proxima feria quarta, rursum responsum est V.C.M. nos proxima feria sexta articulos nostræ Confessionis pro nostra parte oblaturos esse: | ||
| Ideo V.C.M. voluntati obsequamur, offerimus in hac religionis causa nostrorum Concionatorum et nostram Confessionem, cujusmodi doctrinam ex Scripturis Sanctis et puro verbo Dei hactenus illi in nostris terris, ducatibus, ditionibus et urbibus tradiderint, ac in Ecclesiis tractaverint. Quod si et cteri Electores, Principes ac Status Imperii, similibus scriptis, Latinis scilicet et Germanicis, juxta prædictam Cæsaream propositionem, suas opiniones in hac causa religionis produxerint: hic nos coram V.C.M. tanquam Domino nostro clementissimo paratos offerimus, nos cum præfatis Principibus et amicis nostris de tollerabilibus modis ac viis amice conferre, ut, quantum honeste fieri potest, conveniamus, et re inter nos partes citra odiosam contentionem pacifice agitata, Deo dante, dissensio dirimatur, et ad unam veram concordem religionem reducatur; sicut omnes sub uno Christo sumus et militamus et unum Christum confiteri debemus, juxta tenorem edicti V.C.M. et omnia ad veritatem Dei perducantur, id quod ardentissimis votis a Deo petimus. | ||
| Si autem, quod ad cteros Electores, Principes et Status, ut partem alteram, attinet, hæc tractatio causæ religionis, eo modo, quo V.C.M. agendam et tractandam sapienter duxit, scilicet cum tali mutua præsentatione scriptorum ac sedata collatione inter nos non processerit, nec aliquo fructu facta fuerit: nos quidem testatum clare relinquimus, hic nihil nos, quod ad Christianam concordiam (quæ cum Deo et bona conscientia fieri posit) conciliandam conducere queat, ullo modo detrectare; quemadmodum et V.C.M. deinde et cteri Electores et Status Imperii et omnes, quicunque sincero religionis amore ac studio tenentur, quicunque hanc causam æquo animo audituri sunt, ex hac nostra et nostrorum Confessione hoc clementer cognoscere et intelligere dignabuntur. | ||
| Cum etiam V.C.M. Electoribus, Principibus et reliquis Statibus Imperii non una vice, sed sæpe clementer significaverit, et in Comitiis Spirensibus, quæ anno Domini etc. XX VI. habita sunt, ex data et præscripta forma vestræ Cæsareæ instructionis et comissionis recitari et publice prælegi fecerit: Vestram M. in hoc negocio religionis ex causis certis, quæ V.M. nomine allegatæ sunt, non velle quicquam determinare, nec concludere posse, sed apud Pontificem Romanum pro officio V.C.M. diligenter daturam operam de congregando Concilio generali. Quemadmodum idem latius expositum est ante annum in publico proximo conventu, qui Spiræ congregatus fuit. Ubi V.C.M. per Dominum Ferdinandum, Bohemiæ et Ungariæ Regem, amicum et Dominum clementem nostrum, deinde per Oratorem et Comissarios Cæsareos, hæc inter ctera proponi fecit, quod V.C.M. intellexisset et expendisset Locum Tenentis V.C.M. in Imperio et Præsidentis et Consiliariorum in Regimine et Legatorum ab aliis Statibus, qui Ratisbonæ convenerant, deliberationem de Concilio congregando, et quod judicaret etiam V.C.M. utile esse, ut congregaretur Concilium, et quia causæ, quæ tum tractabantur inter V.C.M. et Romanum Pontificem, vicinæ essent concordiæ et Christianæ reconciliationi, non dubitaret V.C.M. quin Romanum Pontifex adduci posset ad habendum generale Concilium: ideo significabat se V.C.M. operam daturam, ut præfatus Pontifex Maximus una cum V.C.M. tale generale Concilium primo quoque tempore emissis literis publicandum congregare consentiret. | ||
| In eventum ergo talem, quod in causa religionis dissensiones inter nos et partes amice et in caritate non fuerint compositæ, tunc coram V.C.M. hic in omni obedientia nos offerimus, ex superabundanti comparituros et causam dicturos in tali generali, libero et Christiano Concilio, de quo congregando in omnibus Comitiis Imperialibus, quæ quidem annis Imperii V.C.M. habita sunt, per Electores, Principes et reliquos Status Imperii semper concorditer actum et congruentibus suffragiis conclusum est. Ad cujus etiam generalis Concilii conventum, simul et ad V.C.M. in hac longe maxima et gravissima causa jam ante etiam debito modo et in forma juris provocavimus et appellavimus. Cui appellationi ad V.C.M. simul et Concilium adhuc adheremus, neque eam per hunc vel alium tractatum (nisi causa inter nos et partes juxta tenorem Cæsareæ proximæ citationis amice in caritate composita, sedata, et ad Christianam concordiam reducta fuerit) deserere intendimus aut possumus; de quo hic etiam solenniter et publice protestamur. | ||
| Første del | Pars I. | |
| ARTICULI FIDEI PRÆCIPUI. | Artikel des Glaubens und der Lehre. | |
| Art. I Om Gud | Art. I. De Deo. | |
| Våre menigheter lærer samstemmig at avgjørelsen på det nicænske kirkemøtet om det guddommelige vesens enhet og om de tre personer er rett, og at man må tro det uten noen tvil, nemlig at det er ett guddommelig vesen, som både kalles og er Gud, evig, ulegemlig, udelelig, med umåtelig makt, visdom og godhet, skaper og opprettholder av alle ting, de synlige og de usynlige, og at det likevel er tre personer, av samme vesen og makt og like evige, Fader, Sønn og Hellig Ånd. Ordet "person" nytter de i den samme betydning som kirkefedrene har gjort i denne saken, således at det ikke nevner en del av eller en egenskap hos noe annet, men det som er til i seg selv. | Ecclesiæ magno consensus [einträchtiglich] apud nos docent, Decretum Nicænæ Synodi, de unitate essentiæ divinæ et de tribus personis, verum et sine ulla dubitatione credendum esse. Videlicet, quod sit una essentia divina, quæ et appellatur et est Deus, æternus, incorporeus impartibilis [ohne Stück], immensa potentia, sapientia, bonitate, creator et conservator omnium rerum, visibilium et invisibilium; et tamen tres sint personæ, ejusdem essentiæ et potentiæ, et coæternæ, Pater, Filius et Spiritus Sanctus. Et nominee personæ utuntur ea significatione, qua usi sunt in hac causa Scriptores Ecclesiastici [die Väter], ut significet non partem aut qualitatem in alio, sed quod proprie subsistit. | |
| De fordømmer alle vranglærer som er oppkommet mot denne artikkel, som f.eks. manikeerne, som hevder at det er to opprinnelige makter, en god og en ond, like ens valentinianerne, arianerne, eunomianerne, muhammedanerne og alle av liknende slag. De fordømmer også samosatenerne, de gamle og de nye som, enda de påstår at der bare er en person, på utspekulert og ugudelig vis farer med talekunster om Ordet og Den Hellige Ånd, og sier at de ikke er særskilte personer, men at "Ordet" betyr det talte ordet og at "Ånden" er en skapt bevegelse i tingene. | Damnant omnes hæreses, contra hunc articulum exortas, ut Manichæos, qui duo principia ponebant, Bonum et Malum, item Valentinianos, Arianos, Eunomianos, Mahometistas et omnes horum similes. Damnant et Samosatenos, veteres et neotericos, qui, cum tantum unam personam esse contendant de Verbo et de Spiritu Sancto astute et impie rhetoricantur, quod non sint personæ distinctæ, sed quod Verbum significet verbum vocale, et Spiritus motum in rebus creatum [geschaffene Regung in Creaturen]. | |